‪(ผลงานซีรีส์ของ NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว...)
‪ขณะที่สองพี่น้องได้กลับมาพบกันชั่วครู่
‪ลูกสาวก็เริ่มการเดินทางครั้งใหม่
‪เด็กหนุ่มพยายามทำความเข้าใจ
‪กับชีวิตที่เสียไปและส่วนที่เขา
‪มีบทบาทในนั้น
‪ภัยคุกคามจากอดีตโผล่ขึ้นมา
‪และเรื่องที่ยังค้างคา
‪ต้องถูกสะสาง
‪และค่ำคืนที่ดื่มให้กับความรักที่หายไป...
‪การให้อภัยและการล้างแค้นก็ถูกลงมือ
‪ในระดับเดียวกัน
‪ความโกลาหล
‪กำลังมาเคาะประตู
‪และสัญญาของความรุนแรงที่ยัง
‪หาทางออกไม่ได้
‪พวกมันกำลังเข้ามา
‪- ทางด้านหลัง ‪- ด้านหน้าก็มี
‪ถ่วงเวลาพวกมันไว้ ไทเลอร์ ‪แต่อย่าโดนยิงซะละ
‪นี่ไม่ใช่ศึกอลาโม ฉันอยากดื่มฉลองกับนายทีหลัง
‪ช่างแม่ง
‪ช่างแม่งเลย วิ่งๆ
‪ไทเลอร์ มาเร็ว
‪มาเร็ว รีบไป!
‪ยิงมันเลย มาร์ค
‪อย่าขยับ
‪พวกมันไม่ฟัง
‪ถอย
‪ใช่ คุ้มกันไว้ ไทเลอร์
‪- มาเร็ว ‪- เร็วเข้า รีบไป
‪(ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป)
‪รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‪(ส่วนที่หนึ่ง: ยูโตะ)
‪(ไปรษณีย์กลางญี่ปุ่น)
‪ฉันดูงี่เง่า
‪นายดูน่าเชื่อถือ
‪นายคงอยากได้คำว่า "ขอบคุณ"
‪ฉันไม่อยากได้
‪นายต้องอยากสิ
‪ฉันเริ่มงานเมื่อไร
‪พรุ่งนี้ ตีห้า
‪ตีห้าเหรอ
‪ด้วยความยินดี
‪ไอ้พี่เวร
‪อะไร
‪คิดว่าตัวเองดีกว่านี้รึไง
‪ก็นิดหน่อย
‪งานศพของโซระจัดวันเสาร์นี้
‪ถ้านายไม่ไปจะดูแปลก
‪แม่ของเขากำลังสงสัยบางอย่าง
‪นายอยู่กับฉันตลอดทั้งคืน
‪ตราบใดที่ปิดปากเงียบ ‪นายก็จะไม่เป็นอะไร
‪(ห้ามจอด)
‪กลับมาแล้ว
‪วันนี้เป็นยังไงบ้าง
‪ดีครับ
‪ลูกดูเท่ดีนะ ว่าไหม พ่อ
‪ดูเท่มากเลยค่ะ
‪แหมๆๆ
‪พ่อลงเงินไปรึเปล่า
‪ควรลงเหรอ
‪เป็นไง หลานสาวคนเก่ง
‪วันนี้ไปทำอะไรมา
‪ไปร้านเกมมาค่ะ
‪ชนะบ้างไหม
‪หนูเล่นแดนซ์อีโวได้แต้มสูงสุด
‪โชว์หน่อยสิ
‪ไม่มีเกมเต้นไม่ได้
‪เต้นได้สิ ไหนโชว์หน่อย
‪ก็ได้ๆ
‪โอเค มันเต้นแบบนี้
‪ตั้งใจดูนะ
‪จ้ะ
‪แบบนี้
‪ขวา ซ้าย ซ้ายบน
‪ไม่ ไม่ใช่ข้างบน
‪ไม่มีข้างบน
‪บนๆๆๆ!
‪พอได้แล้ว
‪ข้างบ้านจะนึกว่า...
‪แผ่นดินไหว
‪- แต้มสูงสุด ‪- แต้มสูงสุด
‪ชุดสวยนี่
‪มีจักรยานด้วยนะ
‪น่ารักจัง
‪นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
‪ไอ้ระยำสักคนละมั้ง
‪นี่คือคนที่ฉันทำงานให้
‪เจ้านายอยากคุยด้วย
‪เรื่องอะไร
‪(ฟุคุฮาระเอนเตอร์ไพรส์ ‪โชโชคลับ)
‪(ผจก.ทั่วไป ‪ยามาโมโตะ จิโร่)
‪นายเกี่ยวข้องกับการปล้น ‪เจ้ามือแทงม้าในเอโดกาวา
‪มีคนถูกยิงตาย
‪เขาทำงานให้ศัตรูของฉัน เอนโดะ ชิน
‪เขาจะไม่ลืมมันแน่
‪โซระเพื่อนนายเป็นคนปากโป้ง
‪อะไรทำให้นายตัดสินใจเล่นงาน ‪เจ้ามือแทงม้าในวันนั้น
‪สุดสัปดาห์นั้นมีการแข่งม้า
‪ทุกคนบอกว่าแทงแบล็กมาร์เบิล 40 ต่อหนึ่ง
‪ม้าตัวนั้นต้องถูกโด๊ปมาแน่
‪เพราะอันธพาลทุกคนที่ผมรู้จักแทงม้าตัวนั้น
‪แต่แล้ว...
‪มันกลับเข้าเส้นชัยเป็นที่สอง
‪และม้าตัวโปรดของเจ้ามือก็ชนะไป
‪โอกาสได้เปรียบแค่สามต่อหนึ่ง
‪ทุกคนเลือกม้าผิดตัว
‪ฉลาดดีนะ
‪หลังจากนั้น
‪ก็แค่เลือกจู่โจมให้ถูกที่
‪แต่นายดันเลือกผิด
‪ถ้านายมาทำงานให้ฉัน
‪นายต้องชดใช้ให้กับเอนโดะ
‪ไม่เช่นนั้น มันจะดูเป็นการยั่วยุ
‪คุณอยากให้ผมเข้าร่วมแก๊งเหรอ
‪ใช่
‪ทำไม
‪เพราะฉันหนุนหลังผู้ชนะ
‪มากินข้าวเย็นช้าไปนะ
‪ทุกคนล่ะ
‪ทากิมีเดี่ยวไวโอลิน
‪เรพาทากิและพ่อกับแม่
‪ออกไปกินไอศกรีม
‪แล้วพี่ไม่ไปเหรอ
‪ไม่มีอารมณ์กิน
‪ฉันยังเห็นหน้าเขาอยู่เลย
‪นายเกิดที่โตเกียวเหรอ
‪ครับ
‪มีเรียนหนังสือไหม
‪เรียนโรงเรียนภาคค่ำอยู่ระยะหนึ่ง
‪บริหารธุรกิจ
‪ดี
‪แต่ผมดร็อปเรียนออกมาก่อน
‪พี่ชายไม่ยอมพูดกับผมเลยทั้งเดือน
‪แต่นายพัฒนาให้ตัวเองดีขึ้นสินะ
‪หลังจากนี้ค่อยไปรับเออิโกะจากที่ทำงาน
‪ครับ
‪คืนนี้ฉันมีเดต
‪นายไปรับคุณเออิโกะ
‪ใครคือคุณเออิโกะ
‪ช่วยออกรถได้แล้ว
‪ช่วยพาเรากลับบ้าน...
‪โดยที่ยังไม่ตายได้ไหม
‪ขอโทษครับ
‪ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณเลย
‪เพิ่งเข้ามาใหม่ครับ
‪งั้นเหรอ
‪ทำไมถึงทำงานล่ะครับ
‪อะไรนะ
‪คุณเป็นถึงลูกสาวหัวหน้าแก๊งยากูซ่า ‪แต่ยังทำงานร้านรองเท้า
‪คุณไม่ควรถามฉันแบบนั้น
‪ทำไมครับ
‪เพราะฉันเป็นลูกสาวหัวหน้าแก๊งยากูซ่า
‪ล้อเล่นน่ะ
‪ยังไงก็เถอะ ฉันชอบทำงานหาเลี้ยงตัวเอง
‪ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ
‪แต่ทำไมถึงเป็นร้านรองเท้าล่ะครับ
‪ฉันชอบรองเท้า
‪คุณต้องสัมผัสเท้าของคนอื่นทั้งวันนะครับ
‪ไม่ต้องสัมผัสเท้าคนอื่นทั้งวันสักหน่อย
‪คุณไปร้านรองเท้าแบบไหนมา
‪แล้ว...
‪คุณชอบรองเท้าแบบไหนที่สุด
‪รองเท้าที่ชอบที่สุดเหรอ
‪ครับ
‪รองเท้าข้างขวามั้ง
‪คุณปู่ผมมีแค่เท้าขวา
‪เขาเสียขาอีกข้างในสงคราม
‪ตอนเด็กๆ ผมเคยถามเขาว่าขาอีกข้างไปไหน
‪และเขาก็จะพูดว่าพวกอเมริกันเอาไป
‪ผมเคยนึกภาพว่ามีขาปู่ผมโชว์อยู่ในทำเนียบขาว
‪นี่เป็นรองเท้าคู่โปรดของฉัน
‪แล้วคุณชื่ออะไร
‪ยูโตะ
‪ยูโตะ...
‪เป็นสาวสวยนี่รู้สึกยังไงเหรอ
‪เงียบไปเลย
‪มันก็โอเค บ่นไม่ได้
‪เดี๋ยวก็ชินไปเอง
‪แย่ละ ฉันต้องไปแล้ว
‪อาทิตย์หน้าจะได้เจอกันไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันยุ่งมาก
‪ถึงตอนนั้นฉันอาจเลิกสนใจคุณไปแล้ว
‪(สามเดือนต่อมา)
‪ทำไมถึงทำงานให้พ่อฉัน
‪เขาเป็นเจ้านายที่ดี
‪เขาเป็นคนไม่ดีนะ
‪ผมก็อาจจะไม่ดีด้วย
‪ไม่หรอก คุณเป็นคนดี
‪ไม่เหมือนคนอื่น
‪คุณไม่รู้หรอก
‪ฉันอยากจูบลา
‪มันดีไม่ใช่เหรอ การอยากจูบลาใครสักคน
‪ไม่ได้ อาจมีคนมาเห็นเข้า
‪ฉันรู้แล้วน่า ตาทึ่ม
‪แค่บอกว่าอยาก
‪และก็...
‪ฉันไม่สนที่คุณพูดหรอกนะ
‪เพราะคุณไม่เหมือนคนอื่น
‪ตาทึ่ม
‪- ผมขอโทษ ‪- มันอยู่ที่ไหน
‪บ้าจริง สงสัยนิ้วฉันหัก
‪ซ้อมเขาซิ
‪ถอดแจ็กเก็ตออก
‪เดี๋ยวทำตะเข็บขาด
‪(คอฟฟี่แม็กซ์เฮาส์)
‪ฉันได้งานไม่นานมานี้
‪เขาอยากให้ขุดคุ้ยเรื่องอื้อฉาว ‪ของทนายของอดีตภรรยา
‪ฮายาชิ ฮิสะ
‪ฉันแค่ควรแอบตามไปถ่ายรูปเธอ
‪หาข้อมูลเท่าที่ทำได้
‪แล้วไง
‪ฟุคุฮาระกับภรรยาของสารวัตร
‪แค่เก็บรูปพวกนี้ไว้ ฉันก็อาจถูกฆ่าได้
‪นายเคยให้คนอื่นดูรึยัง
‪ไม่มี
‪แล้วนายเอามาให้ฉันดูทำไม
‪เรารู้จักกันมานาน
‪อีกอย่างตอนนี้นายก็เป็นพวกยากูซ่า
‪ฉันอยากให้นายรู้ว่าฉันไม่สร้างปัญหาแน่
‪บอกเจ้านายของนายให้รู้ด้วย โอเคไหม
‪ขอบใจ
‪เจ้านายอยากคุยด้วย
‪จำได้ไหมที่ฉันบอกว่านายต้องชดใช้...
‪ส่วนที่นายฆ่าคนในครอบครัวของศัตรูฉัน
‪เวลานั้นมาถึงแล้ว
‪ผมขออภัยเป็นอย่างสูงครับ
‪ท่านหัวหน้า
‪ปกติแล้วฉันต้องฆ่านายทิ้ง
‪เหมือนหมา
‪แต่ฟุคุฮาระตัดสินใจรับนายเป็นลูกน้อง...
‪ฉันเคารพในตำแหน่ง...
‪และสติปัญญาของเขา
‪นี่เป็นดาบของตระกูลฉัน
‪สืบทอดกันมาตั้งแต่ต้นตระกูลของเรา
‪มันคมพอที่จะตัดเหล็กได้
‪เมื่อไรที่ฉันต้องการกำจัดใคร ‪ก็จะใช้ดาบเล่มนี้
‪มันจะถูกทิ้งไว้ในร่าง...
‪และครอบครัวของเหยื่อ ‪จะได้รับมอบหมายให้นำมันมาคืน
‪เป็นการแสดงความเคารพ
‪คุณเอนโดะ...
‪ผมเป็นคนมีเกียรติ
‪ผมรับปากคุณด้วยชื่อของตระกูล
‪ว่าจากนี้ไปคนของตระกูลผม ‪จะไม่ทำร้ายคนของตระกูลคุณอีก
‪ผมจะเชื่อคำสัญญาของคุณ คุณฟุคุฮาระ
‪จบเรื่องแล้ว
‪น่าสงสารจัง
‪ไม่เป็นไร
‪มันเป็นการชดใช้
‪อีกอย่าง...
‪ผมยังมีเหลืออีกเก้านิ้ว
‪ฉันอยากแวะมาดูว่านาย...
‪นายขอร้องให้ฉันช่วย ‪ฉันก็สะสางเรื่องให้นาย
‪ทำไปเพื่ออะไร
‪เพื่อนายจะได้เป็นยากูซ่างั้นเหรอ
‪นายทำงานให้ใคร
‪ฟุคุฮาระ
‪เขาเห็นบางอย่างในตัวฉัน
‪เห็นว่านายเป็นน้องชายตำรวจสายสืบน่ะสิ
‪ไม่ใช่แค่นั้น
‪ทุกอย่างที่ฟุคุฮาระทำถูกคำนวณไว้หมดแล้ว
‪เขากำลังใช้นาย...
‪เพื่อต่อรองกับตำรวจได้มากขึ้น
‪หรือเขาเห็นว่าฉันมีคุณค่าบางอย่าง
‪ถึงพี่จะไม่เห็น
‪ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่เห็นนะ
‪ใครที่ไหนจะเห็น
‪นายมันตัวปัญหา
‪นาย...
‪เป็นเด็กโง่คนหนึ่งที่คิดเองไม่ได้
‪ไปตายซะ
‪แล้วที่บอกว่า "ฉันยังเห็นหน้าเขาอยู่" ล่ะ
‪ฉันลืมมันไปแล้ว
‪ครั้งที่สองมันง่ายขึ้น
‪เสร็จแล้วให้ทิ้งดาบไว้
‪คนของเขาจะรู้ว่าต้องทำยังไง
‪เข้าไปข้างใน
‪ดาบกลับมาเสมอ
‪ตอนที่ผม...
‪ฆ่าคนของเอนโดะ ชินที่บ่อนแทงม้า
‪ผมไม่มีเวลาคิดถึงมัน
‪ไม่หรอก
‪มันเป็นสัญชาตญาณ
‪นี่เป็นอาวุธของนักรบ
‪ชายคนหนึ่งต้องผ่านศึกหลายครั้งในชีวิต
‪ยูโตะ
‪แต่...
‪การต่อสู้กับตัวตนที่แท้จริงของเขา...
‪เป็นศึกที่เขาต้องพ่ายแพ้แน่นอน
‪ทำอะไรอยู่น่ะ
‪แม่กับพ่อกำลังทะเลาะกัน
‪ทะเลาะเรื่องอะไร
‪สำคัญด้วยเหรอ
‪อามาทำอะไรที่นี่
‪ฉันจะมาคุยกับพ่อเธอ
‪เรื่องอะไรคะ
‪สำคัญด้วยเหรอ
‪เรากำลังโกรธกันอยู่นิดหน่อย
‪ตอนนี้ทุกคนกำลังโกรธกันหมด
‪ให้หนูบอกพ่อไหมว่าอาแวะมา
‪ไม่ต้อง
‪ไม่ต้องทำให้เขาเป็นห่วงหรอก
‪ยังไงเขาก็ห่วง
‪ก็ใช่
‪(ส่วนที่สอง: คนทรยศ)
‪(ฤดูร้อน)
‪พวกเขากำลังขนย้ายโคเคน ‪เฮโรอีน เอ็มดีเอ็มเอเป็นกิโลๆ
‪อาจจะมีปืนด้วย
‪แต่คุณยังพิสูจน์ไม่ได้
‪ผมไม่ต้องพิสูจน์
‪ผมรู้ว่าเป็นเรื่องจริง
‪ทุกอย่างที่ได้ยินจากตำรวจน่าเชื่อถือเสมอ
‪- ขนมปังช็อกโกแลตจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นไหม ‪- ไม่
‪ก็ไม่แน่นะ
‪เมื่อคืนมีรถบรรทุกเสียในเมืองสเลาจ์
‪ไม่มีอะไรผิดสังเกตุ
‪นอกเสียจากเมื่อมีตำรวจสองสามนายเข้าไป ‪คนขับก็ชักปืนออกมา
‪และเริ่มยิงใส่พวกเขา ไอ้พวกโง่
‪ปรากฏว่าเขามีเฮโรอีน 50 กิโลฯ อยู่หลังรถ
‪คิดว่ามันเกี่ยวข้องกับแก๊งของผมไหม
‪อาจจะเกี่ยวข้องกับตระกูลเลนจานิ
‪ไปคุยกับจอยซ์
‪ดูว่าคุณจะได้คุยกับคนขับไหม
‪คนไหนคือจอยซ์
‪เธอมาจากซีเอสอี เพิ่งเข้ามาใหม่
‪เข้าใจแล้ว
‪คืนนี้กินอาหารจีนไหม
‪กำลังทำอะไรอยู่ น้องชาย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เป็นอะไรไป พ่อรูปหล่อ
‪- เกิดอะไรขึ้นเหรอฮ้า ‪- พอได้แล้ว
‪ผมกำลังไล่ดูคำกล่าวของพยาน
‪ขอข้าวเกรียบของผมหน่อยสิ
‪รู้ไหมว่าพวกเขาทำข้าวเกรียบยังไง
‪พวกเขาบดกุ้งจนละเอียดเหนียว ‪แล้วก็ทอดพวกมัน
‪มันน่าขยะแขยง
‪ทำไมคืนนี้ไม่หยุดทำงานสักหน่อย
‪อาชญากรรมไม่เคยหลับ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪- บอกทีว่าล้อเล่น ‪- ใช่
‪ก็ใช่ไง
‪ทุกครั้งที่เข้าไปในนั้น มันอย่างกับห้องซาวน่า
‪และพ่อก็ทนอากาศร้อนไม่ได้...
‪เซอร์ไพรส์
‪สุขสันต์วันเกิด!
‪(ฤดูใบไม้ร่วง)
‪พระเจ้า
‪ฉันเกือบพ่นสเปรย์พริกไทยใส่แล้ว พวกบ้า
‪ดื่มช็อตเลย ซาราห์
‪ฉันจะ... ฉันกำลังควบคุมตัวเองอยู่
‪เดี๋ยวก็เปลี่ยนใจ
‪งั้น...
‪คุณอายุเท่าไรแล้วล่ะ
‪ไปไกลๆ เลย
‪เขาเป็นคนแนะนำที่นี่
‪เราเคยมาเดตกันที่นี่เมื่อสองสามปีก่อน
‪เขาเป็นคนดีนะ
‪เขาเป็นคนดี
‪ตรงไปตรงมา
‪ไม่โกหกหลอกลวง
‪ขออีกขวดค่ะ
‪- อะไร ‪- เปล่า
‪ผมแค่รู้จักคุณ
‪หมายความว่ายังไง
‪มองไปรอบๆ สิ
‪เพื่อนๆ คุณ ทีมคุณ ‪อาหารดีๆ ไวน์ดีๆ เสียงหัวเราะสนุกสนาน
‪- พระเจ้า พูดมาเลย ‪- ก็แค่บอก นี่แหละ
‪ทั้งหมดก็มีแค่นี้
‪เป็นปาร์ตี้ที่สนุกมาก สตีฟ
‪สุขสันต์วันเกิดนะ
‪คุณกับแองกลิงคุยอะไรกันทั้งคืน
‪เปล่านี่
‪เรื่องจริงจังรึเปล่า
‪ผมเป็นคนจริงจังนะ
‪โง่...
‪จริงๆ มากกว่า
‪ส่วนคุณก็ฉลาดซะจนวิบัติไปเลย
‪ไวน์
‪ไวน์ดีๆ
‪ไวน์ดีๆ อาหารดีๆ เสียงหัวเราะสนุกสนาน
‪อะไรนะ
‪- ไม่มีอะไร ‪- โอเค
‪สุขสันต์วันเกิด
‪ขอบคุณ
‪คุณจะไปไหน
‪ห้องนอน
‪ไม่
‪ตรงนี้
‪ห้องนอนไม่ดีตรงไหน
‪มันน่าเบื่อ
‪ขอบคุณมากนะ
‪ไม่นะ ฉันไม่ได้หมายความ...
‪อะไร
‪- เป็นอะไรไป ‪- คุณแหละเป็นอะไร
‪เปล่านี่
‪ฉันอยากให้แฟนเอาฉันบนเคาน์เตอร์ในครัวบ้าง
‪ไม่ได้ขอเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สักหน่อย
‪คุณจะไปไหน
‪ผมเหนื่อย
‪แม่งเอ๊ย
‪สุดสัปดาห์เป็นยังไงบ้าง รอย
‪ก็ไม่ค่อยดี
‪เราพบว่าหมาของเราเป็นเบาหวาน
‪ผมรักหมาตัวนั้นจริงๆ
‪คุณว่าจอยซ์เป็นยังไง
‪ก็โอเคนะ
‪เธอมาจากไบรตัน
‪แล้วไง
‪เปล่า
‪แค่ไม่เคยเจอใครมาจากไบรตัน
‪ที่ไม่ได้แอบงี่เง่า ก็แค่นั้น
‪เหรอ
‪คงงั้น ผมก็ไม่รู้หรอก
‪(สายเข้า: เอ)
‪ "เอ" คือใครเหรอ
‪สายตำรวจน่ะ
‪คุณไม่ควรให้เบอร์ส่วนตัวกับเขานะ
‪คนนี้ไม่เป็นอันตรายหรอก
‪ไม่ต้องห่วง
‪คุณไปไหนมา
‪ดื่มกับสตีฟ
‪ผมน่าจะโทรมาบอก โทษที
‪เรื่องคดีเฮงซวยนี่น่ะ
‪กลับมาสูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ
‪แค่บางโอกาส
‪มันไม่ดีกับคุณนะ
‪ถ้ามันแย่จริง พวกเขาคง ‪ติดป้ายเตือนอันใหญ่ไว้บนซองแล้ว
‪คดีเป็นยังไงบ้าง
‪ไม่คืบหน้าเลย
‪(อี๋!)
‪เคยคิดไหมว่าทุกสิ่งที่เราทำ
‪สะท้อนบางสิ่งกลับมาได้ยังไง
‪เช่นทุกสิ่งที่เราทำไปแล้ว...
‪กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งและ...
‪ทุกสิ่งที่เรากำลังจะทำได้เกิดขึ้นแล้วที่ไหนสักแห่ง
‪และพวกเราทุกคนก็แค่...
‪เต้นไปรอบๆ พวกเราเอง เหมือนอะตอม
‪และเราไม่สามารถ ‪แม้กระทั่งลูบผมออกจากหน้าเรา
‪โดยที่จะไม่กระทบกับชีวิตผู้คนอีกหลายพันล้าน
‪เช่น...
‪ทุกๆ การตัดสินใจในเสี้ยววินาทีของเรา...
‪อาจจะทำให้เกิดผลกระทบกว้างใหญ่ลึกซึ้ง
‪กับผู้คนรอบตัวเราได้
‪และบางทีทั้งหมดนั่นถูกวางแผนไว้แล้ว
‪ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นจะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว
‪ราวกับว่าถูกผู้ควบคุมที่บ้าคลั่ง ‪โยกย้ายเราไปมาโดย
‪พวกเราทุกคนเคยอยู่ที่นี่มาก่อน
‪เป็นวงเวียนที่ไม่จบสิ้น
‪เป็นบางอย่างที่เราควบคุมไม่ได้
‪ที่เราทำได้คือแค่อดทนรอ
‪และหวังว่ามันจะวางเราลงในที่ที่ดีกว่า ‪ที่ที่มันหยิบเราขึ้นมา
‪ใช่ หรือไม่เธอก็เมาปุ๊น
‪เอียนเป็นยังไงบ้าง
‪ห่างกัน
‪ห่างกันเหมือนคลื่นกระเพื่อมในสระ
‪ที่โยนหินแห่งชะตากรรมลงไปเหรอ...
‪ไม่ใช่
‪เหมือนผู้ชายเฮงซวย...
‪ที่ไม่สามารถบอกแฟนตัวเองได้ว่าอยู่ที่ไหน
‪(ฤดูหนาว)
‪(เอียน: ผมไปหาได้วันหลัง ‪จอยซ์: จะแตกใส่อะไรนะ)
‪(เอียน: คิดอยู่เรื่องเดียว)
‪(เอียน: ผมไปได้วันพฤหัสฯ ‪จอยซ์: รู้สึกนานจังกว่าจะถึงวันพฤหัสฯ)
‪(จอยซ์: รอไม่ไหวแล้ว ‪เอียน: คุ้มค่ารอแน่)
‪(จอยซ์: ตื่นมาพร้อมรอยยิ้ม ‪เอียน: เหมือนกัน)
‪ไง
‪เป็นไง
‪เอาอีกขวดไหม
‪ไม่เป็นไร ขวดนี้พอ
‪(เอ: ไปตามที่อยู่พรุ่งนี้ เขาจะอยู่ที่นั่น)
‪แล้วเจอกันนะ
‪บาย
‪กิโลฯ สองสามศูนย์ ขอกำลังเสริม
‪ผู้ต้องสงสัยกำลังลงไป ‪ทางตะวันออกถนนสโตกเคอร์
‪แฟนคุณจับพวกเขาได้ ไวซ์แมน
‪จับพวกเขาได้แล้ว
‪ท่านคะ
‪ฉันมีเรื่องต้องคุยด้วยค่ะ
‪ขอบคุณ ผมจัดการได้
‪ไม่เป็นไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฟังนะ จอยซ์ ที่ฉันทำได้ตอนนี้คือ
‪ห้ามตัวเองไม่ให้ชกหน้าเธอ
‪ฉะนั้นอย่าพูดหรือมองฉันอีกจะดีที่สุด โอเคไหม
‪นักสืบไวซ์แมน
‪ขอเวลาสักครู่ได้ไหม
‪(ฤดูใบไม้ผลิ)
‪นักสืบไวซ์แมน คุณช่วยอธิบายสิ่งที่คุณเห็น
‪ในเช้าวันที่ 14 มกราคม 2018 ได้ไหม
‪ฉันเห็นจำเลยยื่นสิ่งของ
‪ให้ชายผิวขาววัย 30 กลางๆ ‪ที่ประตูของแฟลตแห่งหนึ่งบนถนนใหญ่
‪คุณรู้ไหมว่าใครเป็นเจ้าของแฟลต
‪รู้ค่ะ
‪เจ้าของแฟลตคือไอแวน เลนจานิ ‪ซึ่งกำลังถูกสืบสวนในเวลานั้น
‪ต้องสงสัยว่าค้ายาเสพติดและอาวุธผิดกฎหมาย
‪ยืนตรง
‪คณะลูกคนได้คำตัดสินรึยัง
‪ได้แล้วครับ
‪คุณพบว่าจำเลยมีความผิดหรือไม่
‪มีความผิด
‪(ศาลวอเทอร์ลูคราวน์)
‪คำพิพากษาลงโทษ ‪ตำรวจสายสืบเอียน ซัมเมอร์
‪ข้อหาให้หลักฐานที่เป็นเท็จ
‪ได้นำไปสู่การปล่อยตัวชาวอัลเบเนีย ‪ไอแวน เลนจานิ
‪ผู้ซึ่งต้องโทษลักลอบค้ายาเสพติดก่อนหน้านี้
‪ซาราห์
‪ซาราห์ มองผม
‪มองผมสิ
‪คุณจะต้องเสียใจ
‪ปล่อยสิวะ แล้วคุณจะต้องเสียใจ
‪ตำรวจสายสืบซัมเมอร์ถูกตัดสินว่ากระทำผิด ‪ข้อหาบิดเบือนกระบวนการยุติธรรม
‪และต้องโทษจำคุกหกปีในวันนี้
‪บางครั้งผมก็ฝัน
‪ว่ากำลังวิ่งอยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่โปร่งใส
‪มีเปลวไฟล้อมรอบตัวผม...
‪และเสียงคำรามดังกึกก้อง
‪(คนทรยศ)
‪มันคือความโกลาหล
‪ผมรู้ว่ากำลังจะตาย
‪แต่แล้วก็...
‪ตื่นขึ้น
‪คุณว่ามันแปลว่าอะไร
‪ฉันก็ไม่รู้
‪ฉันมีของจะให้
‪ไม่ได้ให้คุณอับอายกับมันนะ
‪แต่บางทีก็
‪จะมีบางเวลาที่คุณไม่ได้อยากเป็นคนคนนี้
‪มีของให้อีกอย่าง
‪อีกนิ้วเหรอ
‪รักฉันไหม
‪มันเป็นคำถามที่คุณต้องตอบทันทีนะ
‪รักสิ
‪ผมรักคุณ
‪ค่อยยังชั่ว
‪และก็ใช่นะ ของขวัญอีกชิ้นเป็นนิ้ว
‪ที่จริงให้อีกสิบนิ้วเลย
‪ฉันก็รักคุณเหมือนกัน
‪ท่านครับ
‪คุณเออิโกะตั้งท้อง
‪ลูกของผม
‪โปรดอนุญาตให้ผมแต่งงานกับเธอด้วยนะครับ
‪ผมเชื่อว่าการได้ใช้ชีวิต ‪กับคุณเออิโกะและลูกของเรา...
‪จะเป็นสิ่งสมบูรณ์ที่สุดที่ชายคนหนึ่งจะมีได้
‪ผมไม่อยากได้อะไรมากกว่านั้นอีกแล้ว
‪ฉันมีเรื่องต้องคิดอีกเยอะ
‪ครับ
‪คืนนี้มีงานให้ทำ จิโร่จะไปด้วย
‪แล้วค่อยมาคุยกัน
‪นี่เออิโกะนะคะ
‪ตอนนี้ยังรับสายไม่ได้ ฝากข้อความไว้นะคะ
‪(สายเข้า: จิโร่)
‪(โยโดบาชิคาเมร่า)
‪กินเหล้ามาเหรอ
‪นิดหน่อย
‪เมื่อกี้รู้สึกถึงแผ่นดินไหวไหม
‪รู้สึก
‪พวกเขาบอกว่าอาจมีอาฟเตอร์ช็อก
‪(อู่ต่อเรือเนโมโตะ)
‪โทษทีนะ
‪นี่! ไปจับมันไว้!
‪(สายเข้า: เคนโซ)
‪(สายเข้า: ฟุคุฮาระ)
‪ยูโตะ กลับมา
‪นายหนีโชคชะตาไม่ได้หรอก
‪ทำไมถึงทำแบบนี้
‪รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเป็นพ่อหม้าย
‪ครั้งสุดท้ายที่เกิดสงครามระหว่างแก๊งยากูซ่า
‪รถฉันถูกลอบยิง
‪กระสุนที่ตั้งใจให้โดนฉัน ‪ไปโดนเมียฉันแทน
‪วันที่ฉันฝังศพเธอ
‪ฉันสาบานกับตัวเองสองอย่าง
‪ว่าหลังจากชนะสงครามครั้งนั้น ‪ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้
‪ป้องกันไม่ให้เกิดสงครามอีก
‪และ...
‪ลูกสาวของฉันจะต้องไม่แต่งงานกับอันธพาล
‪เธอรักผม
‪เธอจะลืมนาย
‪(ส่วนที่สาม: ปัง ปัง ปัง)
‪จัดการเลย
‪- กระสุนฉันหมดๆ ‪- มานี่!
‪ถอยกลับๆ!
‪ฉันกำลังออก ไปเร็ว
‪ไป
‪เข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้ ไปๆ
‪เข้าไป
‪ฉันกำลังไป เวรเอ๊ย
‪ไปๆๆ
‪นี่ตำรวจติดอาวุธ
‪ทิ้งปืนซะ
‪ทิ้ง...
‪ยูโตะ
‪หลีก
‪เคยคิดไหมว่าทุกสิ่งที่เราทำ
‪สะท้อนบางสิ่งกลับมาได้ยังไง
‪เช่นทุกสิ่งที่เราทำไปแล้ว...
‪กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
‪ทุกสิ่ง
‪ที่เรากำลังจะทำ
‪ได้เกิดขึ้นแล้วที่ไหนสักแห่ง
‪ใครบางคน...
‪โยนหินลงไปในสระน้ำจากที่แสนไกล...
‪และเราทำได้แค่รู้สึกถึงแรงกระเพื่อม
‪เหมือนทุกการกระทำของเรา
‪จะส่งผลไปยังอีกพันการกระทำที่แตกต่าง...
‪และทำให้เกิดการกระทำอีกเป็นพันตามมา
‪ทุกๆ การตัดสินใจในเสี้ยววินาที
‪ของเรา...
‪อาจจะทำให้เกิดผลกระทบกว้างใหญ่...
‪ลึกซึ้งกับผู้คนรอบตัวเราได้
‪(ทิฟฟ์)
‪หรือบางทีทั้งหมดนั่นถูกวางแผนไว้แล้ว
‪ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
‪จะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว
‪ราวกับว่ามีใครบางคนโยกย้ายเราไปมา
‪เหมือนผู้ควบคุมบ้าคลั่ง
‪บางครั้งผมก็ฝัน
‪ว่ากำลังวิ่งอยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่โปร่งใส
‪มีเปลวไฟล้อมรอบตัวผม...
‪และเสียงคำรามดังกึกก้อง
‪"ถึงเออิโกะที่รัก
‪ตอนนี้ผมบอกเรื่องที่กำลังทำ ‪อยู่ในลอนดอนมากไม่ได้
‪ผมแค่ทำทุกอย่างเพื่อจะได้กลับไป
‪หาคุณกับโซระ ลูกของเรา ‪อย่างปลอดภัย
‪อย่าลืมผม
‪ผมรักคุณ
‪ยูโตะ"
‪มาเร็ว
‪เราต้องการรถพยาบาล
‪พวกเราทุกคนเคยอยู่ที่นี่มาก่อน
‪เป็นวงเวียนที่ไม่จบสิ้น
‪เป็นบางอย่างที่เราควบคุมไม่ได้
‪ที่เราทำได้คือแค่อดทนรอ
‪และหวังว่ามันจะวางเราลง
‪ในที่ที่ดีกว่าที่ที่มันหยิบเราขึ้นมา
‪มันคือความโกลาหล
‪ผมรู้ว่ากำลังจะตาย
‪แต่แล้วก็...
‪ตื่นขึ้น